|
نه امـــیدی نه پــــیغامی نـــه میخانه و نه جامی و می سوزم از این غقلت در این هنگامه ی خامی نه معـــشوقی نه مـــهرویی، سیه خالی و ابرویی...
الهام گرفته از شعر "از خدا صدا نمیرسد" زنده یاد فریدون مشیری: ای ستاره ها کــــه در جــهــان دور در شبِ سیاهِ سردِ ســـوت و کــور در میان سرخی هــــراس آســـمان در هــــــــجوم مــــردمـــی ز راه دور...
روزگاریست در مـــیکــــده را دوخـــتـــه انــــد باده نوشان ز عطش در هوسش سوخته اند گفته بودند به ساقی که می ات تــــلخ بُــود
صفحه ی شطرنج دل چیدم بــــه قـصد یک قمار از بــــرای مـــات او در جــوشش و چشم انتظار حرکت اول چو اِل آمــد، پـــریـــشان شــد وزیــر جرعه ای بر لب نبرد و مـست از آن روی نگار «چابکی سنگین دل و سیمین بناگوش و ظریف» برد از آن میر سپاهم « طاقـت و هوش و قرار» تاب گیـسو و کــمــان ابــــروی آن اســـپ سپـــید بر زمـــیــن زد هــم کـمان و تیر جمع تک سوار دانه ی خال رخش آنــــدم کـــه آمــــد در مــیـــان در کـــمند دام او دیـــدم سپـــاهـــم تـــار و مــــار رقـــص ســـربــاز و لـــب شمشیر از آن تار مژه اختیار از کف ربود و شـــاه عشـــقم شـــد شـکار در قمار عـــشق او از غـــمزه ای گشـــتم اســـیر محو آن چشمان مستش این «غروب» غصه دار
|
About![]()
غروب: غربت روزگار وحشت بار بی کسی هاست.
Home
|